تلوزیونی که در آموزش درجا می زند

مجرای مدرن ؛ پیام سنتی

از ارداتم به برادران هاشمی که بگذریم،با غلتشن ها کلی کیف کردم.کمدی عمیق و کاملن ملموس که بار نمایش را تنها برگردن شوخی های کلامی ننداخته بود؛بازی های خوب و فاصله گذاری های به جا؛تالار سایه غلغله بود و ملتی حاضر شده بودند برای بلیط های سرپایی ۴هزار تومان بپردازند.

از ته دل خندیدیم!به نمایشی که سخیف نبود؛به تمام چیزهایی که هر روز می بینیم و نمی خندیم؛به خودمان و تک تک کلیشه هایی که درگیرمان کرده خندیدیم؛در کمدی ای که سال ها پیش حکایت از فرودهای جامعه ایتالیا می کرد و حالا چه خوب با فضای امروزمان قابل تطبیق بود.

۱.بوی زندگی؛

دوست دارم دقیقن روی زمین زندگی کنم،تنها با چیزهایی که مستقیمن مقابل چشمم اتفاق می افتد . فیلم های رئال را ترجیح می دهم اما perfume را دوست داشتم.اینکه از مُردار مردم عطری بسازی برای برگرداندن عشق و زندگی به جهان.

جان باتیست مردی است با شامه بسیار قوی که از مایل ها فاصله،بوی اجسام و اشخاص را تشخیص می دهد.او هیچ درکی از خوبی یا بدی ندارد.فقط بو می کشد و عطر می سازد.تا اینکه برای ساختن عطر مخصوصش،زنان را انتخاب می کند و با کشتن ده ها زن،کلکسیونی از عطر آنها می سازد و با تلفیق آنها خوشبوترین عطر جهان را.

بالاخره به دام می افتد.تمام شهر برای کشتن او بسیج می شوند اما او حربه ای برای گریز دارد:عطر تازه!

بوی عطر شهر را مست می کند.همه اعدام را فراموش می کنند و به عشق بازی با هم مشغول می شوند.حتا کشیش هم از اعجاز این عطر در امان نمی ماند.حاصل کار جان باتیست هر جا می رود،عشق را با خود می برد.کشته ها فراموش می شوند و از بویشان زندگی و عشق به جا می ماند.

۲.تحریم می کنم؛

ماندن ادبیات پشت در های اداره کتاب و تشدید سانسور،به مسئله ای جزیی بدل می شود وقتی به دلیل بی پولی نمایشگاه کتاب را تحریم می کنی.

۳.ایمیل نفرستید جان جدتان؛

انجمن اسلامی شهرهای مختلف،سایر گروه های چپ و تمام معترضین به وضعیت موجود و تمام رهبران به سوی وضع مطلوب،شما را به تمام عقاید مقدستان قسم،اینقدر ایمیل نفرستید.با احترام به تمام فعالیت های ارزشمند و مثمر ثمر شما،اعلام می کنم:من نه چپ هستم و نه گرداننده چرخ جنبش دانشجویی و نه عضو هیچ انجمن اسلامی یا غیر اسلامی!

الف،نه تنها سایتی است مدعی انتشار مطالب عمیق فسلفی،سیاسی،اجتماعی ،بلکه تحلیل های فمنیستی اش هم ردخور ندارد.این سایت این بار،در اقدامی عمیقا ژورنالیسیتی،عکس های ازدواج فرخنده فرزند احمدی نژاد و دختر مشایی را در اختیار عموم قرار داد.

نباید به دلیل این اطلاع رسانی شفاف و بدون سانسور مهر زرد را برپیشانی این سایت که از قضا با همین رنگ طراحی شده چسباند.چراکه اولا:ازدواجی به این میمنت،برکتی است برای ملت ایران و از این حیث مسئله ای عمومی و حتا ملی-میهنی تلقی می شود و انتشار هرگونه خبری در خصوص آن را نمی توان نقض حریم خصوصی صاحبانش برشمرد.و دوما:صاحبان عکس ها،نه تنها شکایتی از انتشار تصاویر ندارند و حتا دیده شدنشان را گامی در جهت ترویج ساده زیستی می دانند.

حالا چه کسی ادعا می کند که الف همچنان پرچمدار روزنامه نگاری زرد آنلاین است آن هم زرد پررنگ؟!

آگرندیسمان(blow up) فیلم تازه ای نیست و در سال ۱۹۶۶،توسط آنتونیونی ساخته شده.

ماجرا از آتلیه یک عکاس شروع می شود.شخصیت اصلی داستان اوست که روزی در یک پارک از معاشقه زنی جوان و مردی میان سال عکس می گیرد.اصرار زن به پس گرفتن عکس ها،او را به کشف راز آن لحظات،مشتاق تر می کند و با مشاهده تصاویر،داستان یک قتل بر او روشن میشود.

اما عکس ها را از آتلیه می دزدند.به پارکی که جنازه مرد در آن بوده می رود و جنازه ای نمی بیند.تنها یک تصویر برایش باقی مانده که آنقدر نامفهوم است که به قول یکی از شخصیت ها،بیشتر به یک نقاشی می ماند.(شاید مقصود از نقاشی،تصویری ساخته یک ذهنیت باشد و نه واقعیت باشد و شاید همبازی شدن یک نقاش و یک عکاس در فیلم او،نمایانگر همین واقعیت باشد:میان رویا و واقعیت فاصله ای نیست!)

عکس ها دزدیده شده،پس دیگر قتلی رخ نداده است.وقتی تصویری نیست،پس حقیقتی هم وجود ندارد.

پ.ن:دید من نسبت به فیلم،اینگونه نبود.فکر می کنم،منظور آگرندیسمان،بیش از انکه بر کشف حقیقت و تاملات انسان برای درک آن متمرکز باشد،بر ناپایداری و یا شاید انکار آن تکیه داشت.ریشخند جستجو برای چیزی که وجود ندارد.