the kingdom،روایتی است از ویرانگری اعرابی که در فیلم وهابی خوانده می شوند،به نام خدا و محمد؛عملیات استشهادی و انتحاری،در انتظار رسیدن به بالاترین درجات بهشت و هم آغوشی با حوریان باکره!!!نابود کردن آدم هایی که کمترین ذهنیتی نسبت به جنگ،خدا و محمد ندارند.

اگر عکاسی مستند اجتماعی را دوست دارید،این یکی را از دست ندهید.

فرم تنظیم خبر را جان من ببینید و محتوا را بی خیال شوید:

پس از مدت ها رکود در عرصه انتشار دهندگان فیلم های خصوصی بازیگران، بار دیگر فیلم خصوصی منتسب به بازیگر زن یک سریال پربیننده و البته جنجالی تلویزیونی در اینترنت و نیز تلفن های همراه منتشر شده و به سرعت در حال گسترش است.

به گزارش خبرنگار عصر ایرا ن، در این فیلم 5 دقیقه ای ، تصاویر منتسب به بازیگر زن به همراه یک مرد جوان در حال ... به نمایش درآمده است.(ادامه)

پ.ن:سه نقطه ای را که مشاهده می کنید،در متن خبر به همین شکل آورده شده!

از سلاله انسان هایی که مایلند هر جا می نشینند در مورد سیاست و آزادی بیان ابراز احساسات کنند چند نفری هم نزدیک ماست که دیروز با آقای آبکنار در این مورد با بی منطقی تمام،بحث می کردند و گلایه از اینکه سانسور رمق نویسنده ها را بریده و خدا می داند چه تعداد آثار قابلی به قلم ادیبان نوشته شده و پشت دیوار وزارت ارشاد مانده است و ...

حرف آبکنار را تا حدی قبول داشتم که معتقد بود با وجود تکنولوژی های جدید،سانسور دیگه نمی تونه عامل ماندن اثری پشت دیوار باشه و شاید در حد نهایت خود،مانع از رشد فکرها و آمادن نویسندگان خلاق دیگر شود و شاهد می آورد از نویسندگان بسیاری که به شوق رسیدن به سرچشمه آزادی بیان از ایران رفته اند و آنجا به زندگی دیگری مشغول شدند و نویسندگی از یادشان رفته و ...

هنوز عرق این صحبت ها خوش نشده بود که خبر "انتشار رمانی از مرتضا کربلایی لو در اینترنت" آمد و دُم همه مخالفان را چید.کربلایی لو می گفت باوجود گذشت چند ساعت از انتشار رمانش در فضای مجازی،خوانندگان بسیاری سراغ وبلاگش آمده اند.

اما هنوز هم من معتقد ام در شرایط فعلی انتشار اثری در فضای مجازی،نمی تواند به اندازه آمدن کتاب چاپی اش بازخورد داشته باشد و مخاطب پیدا کند؛آن هم با این وضعیت فیلترینگ و ... و ...

این وبلاگ قرار است نمایش دهنده داستان های کوتاه او باشد که اجازه انتشار نمی گیرند و این یکی هم جایی برای رمان های او.

از میان طنز نوشته هایی که تاکنون از ابراهیم رها خوانده ام،ستون خوابگردش در اعتماد را بیشتر از همه دوست دارم؛یا به عبارتی تنها ستون خوابگردش را دوست دارم.

فعلن میان طنز نوشته های اندک مطبوعاتی مان،نوشته های او برایم دلنشین ترین است.بخوانید و حظش را ببرید:

گزارش رسانه ای من

خواب مي بينم آدم مهمي شده ام و من را براي ارائه گزارش به تلويزيون دعوت کرده اند. مجري روبه رويم نشسته و مي گويد گزارش تان را براي مردم بفرماييد. من هم به سمع و نظر بينندگان عزيز مي رسانم همه جوره. با عرض سلام خدمت مردم، حالا شما سوال کن، من جواب مي دهم. مجري؛ در مورد گراني و نرخ 20 درصدي تورم گزارش تان را بفرماييد. من؛ اتفاقاً ما يک همسايه يي داريم که آدم خوبيست و اسمش پارسا است و ديروز توي راه پله ديدمش گفت همه چيز ارزان است. اينکه از اين. بحث گراني يک مقدار رواني است و از اين به بعد به روانپزشکان مربوط مي شود، به ما ربطي ندارد. يک بعد ديگرش هم که به نرخ تورم مربوط مي شود. ما با دوستان صحبت کرديم نرخ را پايين بياورند. ما گفتيم بکنيد پنج درصد، آنها گفتند آخرش همين بيست درصد است و قيمت مقطوع است و از اين حرف ها. ما گفتيم هفت درصد بيشتر نمي دهم به جان تو. آنها گفتند زير 18 درصد يک قران سود ندارد. ما گفتيم تهش 10 درصد، خيرشو ببيني، گفتند مايه کاري باهات حساب مي کنيم، 17 بردار برو. ما گفتيم هيچ رقم راه ندارد؟ آنها هنوز جواب نداده اند. هر وقت جواب دادند من تمام مردم را در جريان مي گذارم ...

وقتی مثل مته ذهن شاعرها رو سوراخ کنی،بالاخره مجبور می شن بهت شعر تقدیم کنن.ممنون از سجاد عزیز برای این هدیه:

من که کاری نداشتم؛تصمیمشان را گرفته بودند؛سال ها پیش از آنکه خیال زاییدنم از شبهای کسی عبور کند،قرارشان را گذاشته بودند.

من!فقط ایستاده بودم زیر تابلوی تبلیغاتی،روبروی تمثال رهبری،سرم را انداخته بودم سمت روزنامه ها و انتظار می کشیدم!

یکی از یکشنبه های اهورایی که نیمی از دنیا قداستشان را به حساب کشیشان واریز می کنند؛یکی از همان روزهایی که ملتی قرار هاشان را بر جر دادن برگی از تاریخ تنظیم می کنند...

من!فقط ایستاده بودم زیر تابلوی تبلیغاتی؛چشمم به روزنامه ها بود و گوشم به ماشین ها،مبادا یکی پشت سرم بوق بزند!

بزاق دهنم زیادی ترشح می کنه و یه ذره هم یخ کردم.منی که همیشه به چشم سفیدی مشهور بودم،چند وقته از دیدن خون بدجوری حالم به هم می خوره؛تا نصفه دیدم و به چشم هام استراحت دادم؛

اگه سوینی تاد بهترین ساخته سینمایی جهان هم باشه،حاظر نیستم دوباره ببینمش.با اون شعر های احمقانه،سرم را برد!

خبر را که دیدم،بی خودی ذوق کردم و چند ثانیه بعد،هنوز خواندنش تمام نشده بود،ذوق خوابید و جایش را به بی تفاوتی کسالت باری داد.

شریعتی باشد یا نباشد،چه فرقی برای علامه ای ها می کند.این همه متحصن شدیم تا برود و به قول بچه ها سکته اش دادیم و به اعتراض فریاد کشیدیم "گلوی ما گرفته،شریعتی نرفته" و...

حالا با پای خودش می رود سر مسندی دیگر و کسی می نشیند جایش؛کسی که توسط همان تصمیم گیرندگان سابق انتصاب شده.

خوب!این اشکالی نداره که عینکی باشی و توی دنیا ۲ تیکه شیشه رو به همه چیز ترجیح بدی.اشکالی هم نداره که آفتاب رو نتونی تحمل کنی و از خونه که بیرون می آی،شیشه ها رو بذاری توی جعبه و یک عینک سیاه بزنی روی چشمات.

مشکل وقتی پیش می اد که تو،جز کلیت اجسام و اشخاص چیزی نبینی.وقتی که همه دنیا رو به دیده مسافرکشان شریف این کهن بوم و بر نگاه کنی و برای هر پیکان،پراید و جی ال ایکسی که از دور چراغ می ده دست بلند کنی و بگی:«میدون پونک»

البته تا ایجای قضیه هم مشکل چندانی نیست.مسئله وقتی بزرگتر می شه که از نزدیک تر سرنشین های ماشین رو ببینی و...

عذر خواهی می کنی و روت رو برمی گردونی،ماجرا از چند بوغ و چراغ شروع می شه و به چند فحش ختم!

امام جمعه مشهد مطرح کرد:

درخواست براندازی قاطعانه بی‌حجاب‌ها، لچک ‌به‌‌سرها و پاچه ورمالیده‌ها

نمی شه نگم:

۱)صبح تعطیل،برای پیگیری یک مطلب ساعتم رو کوک می کنم و بیدار می شم.از اونجایی که روزهای تعطیل،خواب بنده قبل از ساعت ۱۰ تکمیل نمی شه،کار رو که تموم می کنم برمی گردم توی رخت خواب؛

۲)اهل بیت می رن بیروم و خونه ساکت می شه؛تا ۱۱.۵ می رم توی یک دنیای دیگه و طبق معمول خواب هزار و یک نفر رو می بینم.با آخری بیدار می شم.طپش قلب و مطعلقاتش...

۳)کامپیوتر رو روشن می کنم؛صفحه بلاگفا؛تعبیر خواب من!!!

 جونو که با اولین تجربه ارتباط جنسی اش باردار می شه،فکر سقط جنین رو از سرش بیرون می کنه و تصمیم می گیره بچه رو بعد از به دنیا اومدن به ذوج جوان و خوشبختی بسپره و...

 خیلی از دیالوگ هاش رو دوست داشتم؛مخصوصن اونجا که در جواب پارتنرش که شرایطشون رو به عنوان دونفر،درگیر یک ماجرا،برابر می دونه می گه:«هر دو توی این اتفاق سهیم بودیم اما این منم که همه جا پرونده اش(برامدگی شکمش) رو زیر شلوارم حمل می کنم.»
و این قسمت دوست داشتنی اش؛وقتی که جونو از درد پیش از زایمان به خودش می پیچه و دکتر رو صدا می زنه،نامادری اش می گه:«اینجور وقت ها،دکتر ها دوست دارند نقش خدا رو بازی کنند و آدم هایی رو ببینند که جیغ می کشند.»

نيم ساعتي بعد از گرگان،به بندر تركمن مي رسيم و نرسيده به بندر،چند سنگ كنار جاده و تابلوي زردي كه به سختي ديده مي شود،قبرستان كوچك و خلوت تركمن ها را در سال نو نشان مي دهند.

تركمن ها مراسم عزاداري را به شيوه اهل سنت،با تشريفات محدود برگزار مي كنند و در گورستانشان نه خبري از سنگهاي تراش داده شده است و نه خيل عزاداراني كه روزها و سال هاي بعد از رفتن عزيزشان را به زجه و مويه سركنند.

اين هم سردر پاركينگ بازار تركمن هاست.پاكبان مذكور همان "پاركبان" خودمان است.

دعاي سال نو كه در باندهاي تلوزيون صدا نكند،طبل تحويل سال كوبيده نشود و محكوم به روبوسي با يكايك اهل بيت به بهانه ثانيه هاي تازه نباشي،انگار آب از آب تكان نخورده و يك خط به چوب خط سال هايت اضافه نشده.

هنوز در سفرم و بعد از هفت روز آمدم اينترنت بازي.كتاب ها پشت شيشه ماشين آفتاب سوخته شده اند و مشق داستان نويسي ام هم دست نخورده مانده.

تغيير سال را باور نكرده ام و بعد از مدت ها تنهايي،اين هفت روز فهميدم به غايت بد اخلاق و از آدم گريز و كم تحمل شده ام.از صبح هم كه صداي همسفران ده درجه بلندتر است و من مثل جزيره توي خيال خودم غلت مي خورم.

روزهاي خوبي است،تا بعد كه از سفر بنويسم...