این هم عکس آقای نویسنده که با تعجب به اغراض شوم من می نگرد؛کتاب که تموم شد دلم می خواست یک ماچ گنده از لپش بگیرم و برای داستان بی نظیرش تعظیم کنم.این همان حسی است که رقیق ترش را چند سال پیش بعد از خواندن «زندگی کوتاه است» داشتم! 
              
قلمش بی نظیر است؛ذهنش بی نظیر تر؛
«مرد داستان فروش»یادآوری خاطراتی است برای مردی که هزاران داستان بکر از ذهنش می جوشد؛اما هرگز نمی خواهد داستانی با نام او منتشر شود.
از همان سال های کودکی شروع می کند با همان لحن لجوج و کودکانه اما به طرز نامحسوسی پیتر بزرگ می شود؛لحن پیتر در 48 سالگی،لحن مردی خسته است و در دوره نوجوانی،لحن نوجوانی شرور اما روشن فکر؛لحن یک نابغه شرور؛
بی نظیر بود؛نیمه دوم را لاینقطع خواندم و حالا مست مستم از توانایی عمو یوستین برای قالب عوض کردن؛
شکافی حس نمی شود اما لحنش از بچه ای خیال پرداز به مردی که در جدال با خیال و داستان هایی که از جوشش نمی ایستند،رویا را انتخاب می کند می رسد؛بی هیچ ریزشی؛
عاشق مرد یک متری داستان بودم؛وجدان پیتر؛هویت اش؛در قالب مرد یک متری که به روزهایش نظارت می کند؛
ممنون مرد داستان فروش!