از دیروز دارم به خودم فکر می کنم و دوباره به تغییرات بی اندازه سه ساله ام.به اینکه لی لی آرمانگرا این روزها فقط دوست دارد معمولی باشد و خوشبخت.

نه دلم می خواهد جنبش دانشجویی را هدایت کنم و نه اینکه برای برابری و حقوق بشر شمشیر بکشم.دوست دارم آرام آرام آرام زندگی کنم و حالا که به قول "کامو"ی عزیزم مقدر ما نیستی است،روزی خوشبخت و آرام بمیرم.

این روزها نه علاقه ای به فلسفه دارم و نه دگر دیوان شمس می خوانم.دوست دارم همه چیز آرام تر از همیشه پیش رود.

دوست دارم چند سال دیگر یک قرمه سبزی جا افتاده بپزم و به جای زمین خوردن با کتانی،با کفش پاشنه ۱۰ سانت روی شیب بام تهران بدوم.