از سلاله انسان هایی که مایلند هر جا می نشینند در مورد سیاست و آزادی بیان ابراز احساسات کنند چند نفری هم نزدیک ماست که دیروز با آقای آبکنار در این مورد با بی منطقی تمام،بحث می کردند و گلایه از اینکه سانسور رمق نویسنده ها را بریده و خدا می داند چه تعداد آثار قابلی به قلم ادیبان نوشته شده و پشت دیوار وزارت ارشاد مانده است و ...
حرف آبکنار را تا حدی قبول داشتم که معتقد بود با وجود تکنولوژی های جدید،سانسور دیگه نمی تونه عامل ماندن اثری پشت دیوار باشه و شاید در حد نهایت خود،مانع از رشد فکرها و آمادن نویسندگان خلاق دیگر شود و شاهد می آورد از نویسندگان بسیاری که به شوق رسیدن به سرچشمه آزادی بیان از ایران رفته اند و آنجا به زندگی دیگری مشغول شدند و نویسندگی از یادشان رفته و ...
هنوز عرق این صحبت ها خوش نشده بود که خبر "انتشار رمانی از مرتضا کربلایی لو در اینترنت" آمد و دُم همه مخالفان را چید.کربلایی لو می گفت باوجود گذشت چند ساعت از انتشار رمانش در فضای مجازی،خوانندگان بسیاری سراغ وبلاگش آمده اند.
اما هنوز هم من معتقد ام در شرایط فعلی انتشار اثری در فضای مجازی،نمی تواند به اندازه آمدن کتاب چاپی اش بازخورد داشته باشد و مخاطب پیدا کند؛آن هم با این وضعیت فیلترینگ و ... و ...
این وبلاگ قرار است نمایش دهنده داستان های کوتاه او باشد که اجازه انتشار نمی گیرند و این یکی هم جایی برای رمان های او.
