آگرندیسمان(blow up) فیلم تازه ای نیست و در سال ۱۹۶۶،توسط آنتونیونی ساخته شده.
ماجرا از آتلیه یک عکاس شروع می شود.شخصیت اصلی داستان اوست که روزی در یک پارک از معاشقه زنی جوان و مردی میان سال عکس می گیرد.اصرار زن به پس گرفتن عکس ها،او را به کشف راز آن لحظات،مشتاق تر می کند و با مشاهده تصاویر،داستان یک قتل بر او روشن میشود.
اما عکس ها را از آتلیه می دزدند.به پارکی که جنازه مرد در آن بوده می رود و جنازه ای نمی بیند.تنها یک تصویر برایش باقی مانده که آنقدر نامفهوم است که به قول یکی از شخصیت ها،بیشتر به یک نقاشی می ماند.(شاید مقصود از نقاشی،تصویری ساخته یک ذهنیت باشد و نه واقعیت باشد و شاید همبازی شدن یک نقاش و یک عکاس در فیلم او،نمایانگر همین واقعیت باشد:میان رویا و واقعیت فاصله ای نیست!)
عکس ها دزدیده شده،پس دیگر قتلی رخ نداده است.وقتی تصویری نیست،پس حقیقتی هم وجود ندارد.
پ.ن:دید من نسبت به فیلم،اینگونه نبود.فکر می کنم،منظور آگرندیسمان،بیش از انکه بر کشف حقیقت و تاملات انسان برای درک آن متمرکز باشد،بر ناپایداری و یا شاید انکار آن تکیه داشت.ریشخند جستجو برای چیزی که وجود ندارد.
