اگر کالیگولا را آلبرکامو ننوشته بود،عباس معروفی دوست داشتنی ترین نویسنده زندگی ام می بود.

آشنا یی ام با معروفی از پیکر فرهاد شروع شد و سمفونی مردگان را که می خواندم شب و روزم با شخصیت هاش می گذشت.آنقدر غرق در فضایش بودم که مرز میان داستان و واقعیتم برایم قابل تشخیص نبود.سال بلوا هم هوای خودش را داشت و فریدون سه پسر داشت و دریاروندگان جزیره آبی تر و خلاصه اینکه نوشته های معروفی برایم پرستیدنی است.

اما هیچ وقت فکر  نکردم چرا نوشته هایش اینطور در من نفوذ می کند!امروز که این بخش از رمانش را خواندم،مسحور واژه های ساده اش شدم.معروفی معروفی است، چون پیچیده ترین ها را در ساده ترین عبارات برایم می آورد.

پ.ن:اگر می دونید بقیه کتاب های معروفی که دیگه تجدید چاپ نمیشه رو از کجا میتونم پیدا کنم،لطفن برام کامنت بذارید.