بخواهی یا نخواهی تو را حفظ می کند.مذهب دیوار شیشه ایست که اگر حمله ها را تا یک قدمی ات هم ببینی،می دانی تا قبل از شکستن شیشه در امان می مانی.

ایمنی ات از دیگران بیشتر می شود.حالا اگر نخواهی مثل مادربزرگت همه را ناشی از «قدرت خدا» بدانی یا مثل دوستت «اعتقاداتی داشته باشی که تو را بیش از دیگران کمک می کنند»،باز هم مذهب است که حتی وجود ظاهری اش به تو قدرت می دهد.(یا درواقع قدرت دیگران را در مقابلت تضعیف می کند)

پوشش تو را حفظ می کند.سکوت تو را حفظ می کند.واژه هایت تو را حفظ می کنند.حتی اگر این خدایت نباشد که به دادت رسیده،ایمان دیگران به وجود «سد با ایمانی ات» هست که تو را حفظ می کند.

خیلی چیزهاست که در غیر این صورت به شکل آزار دهنده ای تغییر می کند.اینجاست که تنها ایمانت به خود است که توان مبارزه را در یک جدال اجتناب ناپذیر(که زائیده خودت است) تقویت می کند.

گاهی انتخاب، اوضاعت را خیلی سخت می کند...

چند ساعت بعد،پ.ن:همایون می گه چرا این عنوان رو نوشتی و نظر رو انحصاری کردی!نه دوستم این رو نوشتم که از شنیدن کلیشه هر کسی یه عقیده ای داره و حق نداری به نظر ما توهین کنی راحت بشم.